الوجود له ، تعالى عن ذلك ؛ و على الأوّل يثبت المطلوب ، و هو كون مفهوم الوجود مشتركا معنويّا . و الحقّ - كما ذكره بعض المحقّقين - أنّ القول بالاشتراك اللفظيّ من الخلط بين

--> ( 1 ) . عبارت فوق خالى از مسامحه نيست ؛ زيرا در قضيهء « واجب موجود است » مىتوان از لفظ « موجود » معنايى را اراده كرد غير از آن معنايى كه بر ممكنات حمل مىشود ، و غير از نقيض آن معنا كه عدم است . و لذا صحيح‌تر آن است كه گفته شود : « و امّا ان نعنى به ما هو مصداق نقيضيه » چنان‌كه در بداية الحكمة آمده است : « فان كان المفهوم منه المعنى الذى يفهم من وجود الممكن ، لزم الاشتراك المعنوى ؛ و ان كان المفهوم منه ما يقابله ، و هو مصداق نقيضه ، كان نفيا لوجوده تعالى عن ذلك » . ( بداية الحكمة ، ص 11 ) و از اين‌روست كه ما در تفسير كلام مؤلف ارجمند آورديم : و به عبارت ديگر : مفهوم وجودى كه بر واجب اطلاق مىشود يا همان مفهوم وجودى است كه دربارهء ممكنات به كار مىرود ، و نقيضش عدم است ، و يا غير آن مىباشد . اگر غير آن باشد ، هر مفهومى كه باشد ، يا مساوى عدم است ، و يا مصداق آن مىباشد .